ONS GELOOF
Ons geloof
Het Syrisch-orthodoxe geloof behoort tot het West-Syrische christendom en maakt deel uit van de Oriëntaals-orthodoxe Kerken. De leer van de Syrisch-orthodoxe Kerk is gegrond op de Heilige Schrift enerzijds en op de Traditie van de vroege, universele Kerk anderzijds. Daarmee wordt bedoeld: de leer zoals deze door onze Heer en de apostelen is overgeleverd, verstaan en in de praktijk is gebracht binnen de Kerk.
Syrisch-orthodoxe gelovigen belijden het geloof aan de hand van de geloofsbelijdenis, ook wel het credo genoemd, zoals deze is vastgesteld door de oecumenische concilies van Nicea en Constantinopel.
De geloofsbelijdenis
Ik geloof in de Almachtige Vader en Heerser van alles, Schepper van hemel en aarde, van al wat zichtbaar en onzichtbaar is. En in één Heer Jezus Christus, eniggeboren Zoon van God, die uit de Vader geboren is voor alle eeuwen. Licht uit licht, ware God uit de ware God, geboren en niet geschapen en wezenlijk gelijk is aan zijn Vader, door wie alles geschapen is.
Hij is voor ons mensen, en omwille van onze verlossing uit de hemel neergedaald. En Hij heeft het vlees aangenomen door de Heilige Geest uit de Maagd Maria, de moeder van God, en is mens geworden. En Hij werd voor ons gekruisigd in de dagen van Pontius Pilatus. Hij heeft geleden en is gestorven en begraven. Hij is verrezen op de derde dag, zoals Hij gewild heeft.
Hij is opgevaren ten hemel, en is gezeten aan de rechterhand van zijn Vader. En Hij zal wederkomen in grote glorie, om te oordelen over levenden en doden, aan wiens Koninkrijk geen einde komt. En wij geloven in één Heilige Geest die de leven-schenkende Heer van alles is en voortkomt.
Uit de Vader en met de Vader en de Zoon wordt aanbeden en verheerlijkt, die gesproken heeft door profeten en de apostelen. En wij geloven in één heilige, universele en apostolische kerk. Wij belijden één doopsel tot vergeving van de zonden. Wij verwachten de opstanding van de doden en het nieuwe leven in de komende wereld. Amen.
Oorsprong en Theologie
De kerk vindt haar oorsprong in Antiochië rond het jaar 37 na Christus en is de voortzetting van die apostolische gemeenschap. De Syrisch-Orthodoxe Kerk erkent het Concilie van Chalcedon (451) niet en volgt de miafysitische christologie, verdedigd door St. Cyrillus van Alexandrië. Het miafysitisme houdt in dat in Christus de Goddelijke en menselijke natuur zijn samengegaan in één God-menselijke natuur, zonder scheiding, zonder verwarring en onveranderlijk.
Liturgie en Spiritualiteit
De liturgie wordt gevierd in het Syrisch-Aramees, een dialect van de taal van Jezus. Gebed, ascese en mystieke beleving staan centraal.